Drie terroirs, één Bordeaux

Dertig jaar geleden bezocht ik Bordeaux voor het eerst. Ik herinner me de grootsheid: de imposante châteaux, de eindeloze wijngaarden en het gevoel dat hier geschiedenis werd geschreven.

Ik begon op de linkeroever, het domein van beroemde namen als Margaux, Pauillac en Saint-Estèphe. Overal werd gewerkt — de wijngaarden leefden. Tractoren reden af en aan en aan de toppen van de ranken verschenen de eerste voorzichtige uitlopers van een nieuw seizoen.

Maar ik zag én hoorde ook een tegengeluid. Klimaatverandering, veranderende smaak en economische tegenwind raken de regio. Je zag het aan verwaarloosde gebouwen en aan verwilderde én gerooide wijngaarden. De streek oogde hier en daar vermoeid.

Dat gevoel werd sterker toen ik een nacht doorbracht tussen de wijnvelden van Saint-Émilion, bij een kleine producent die jaarlijks twintigduizend flessen maakt. Een familiebedrijf dat inmiddels door de vijfde generatie wordt geleid.

En toch: hoe kritisch ik ook keek, overal werd ik herinnerd aan de enorme invloed die Bordeaux heeft op de wijnwereld. Ik herontdekte de wijn én de streek die nog altijd een plekje in mijn hart heeft.