Alleen

Het is zonder twijfel de vraag die ik het vaakst kreeg toen ik vertelde dat ik vier weken alleen met een camper door Frankrijk en Noord-Spanje zou reizen.

Het eerlijke antwoord is: soms wel. Maar anders dan de meeste mensen denken.

Juist omdat ik alleen was, ontstonden onderweg de mooiste ontmoetingen. Ik stapte makkelijker ergens naar binnen, bleef langer hangen na een gesprek en maakte sneller contact met mensen. Of het nu een wijnmaker, een marktkramer, een chef of een medereiziger was; alleen reizen bleek verrassend sociaal.

Tegelijkertijd viel veel van de dagelijkse ruis weg. Ik had alleen contact met mijn gezin. Daardoor ontstond ruimte. In mijn dagelijkse agenda én in mijn hoofd. De inspiratie voor dit boek ontstond tijdens de reis. Ik had er geen moeite mee om alleen te lunchen of te dineren. Dat doe ik zakelijk ook regelmatig. Toch is alleen uit eten niet hetzelfde als samen genieten van een maaltijd. Eerlijk gezegd miste ik dat soms wel. Daarom zat ik 's avonds liever voor de camper dan in een restaurant. Een eenvoudig bord eten, een glas wijn erbij en terugkijken op alles wat ik die dag had gezien en meegemaakt. Dat werden onverwacht waardevolle momenten.

De eerste weken waren het lastigst. Het weer was slecht, de avonden waren lang en een camper is dan ineens een heel kleine ruimte. Op zulke momenten voelde ik me soms alleen. Maar alleen zijn en eenzaam zijn zijn niet hetzelfde.

Gaandeweg ontdekte ik zelfs hoe prettig het kan zijn om een tijdlang alleen te zijn. Niemand die iets van je verwacht. Niemand met wie je rekening hoeft te houden. Alleen de vrijheid om te gaan waar je nieuwsgierigheid je brengt.

Dat heb ik meegenomen van de reis. Niet de wetenschap dat ik vier weken alleen kan reizen, maar de ontdekking dat er een groot verschil bestaat tussen alleen zijn en je eenzaam voelen.

Het grootste deel van de reis voelde ik me vooral vrij.